برای منیژه قوامی[آیدا با حیرت گفت: ــ درختِ لیموتُرش راببین که این وقتِ سال غرقِ شکوفه شده!مگر پاییز نیست؟]گرما و سرما در تعادلِ محض است وهمه چیزی در خاموشیِ مطلقتا هیچ چیز پارسنگِ همسنگیِ کفهها نشودو شاهینَکِ میزانبه وسواسِ تماملحظاتِ شباروزی کامل رادادگرانهمیانِ روز و شبی که یکی در گذر است و یکی در راهتقسیم کندو اکنونزمینِ مادردر مدارشسَبُکپایاز دروازهی پاییزمیگذرد.□پگاهچون چشم میگشایمعطرِ شکوفههای چترِ بیادعای لیموی تُرشیورتِ همسایگان رابهنازبا هم پیوسته است.آنگاه در مییابمبه یقینکه ماه نیزشبِ دوشمیبایدبَدرِ تمامبوده باشد!□کنارِ جهانِ مهربانبه مورمورِ اغواگرِ برکه مینگرم،چشم بر هم مینهمو برانگیخته از بلوغی رخوتناکبه دعوتِ مقاومتناپذیرِ آبمحتاطانهبه سایهی سوزانِ اندامشانگشتفرومیبرم.احساسِ عمیقِ مشارکت.۱۰ شهریورِ ۱۳۶۹سنهوزه احمد شاملو
برچسب:
نویسنده: آبتین اسدیان
تاريخ: چهارشنبه
6 ارديبهشت
1402 ساعت: 18:45